Net-metering w ustawie OZE a zmiana sprzedawcy


Przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (dalej „ustawa o OZE”) wprowadzają do polskiego systemu prawnego formułę tzw. net-meteringu w rozliczeniach z wytwórcą energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w mikroinstalacji. O tym, czy net-metering wyłącza możliwość zmiany sprzedawcy, pisze radca prawny Maciej Szambelańczyk.

Zgodnie z art. 41 ust. 14 ustawy o OZE rozliczenie z tytułu różnicy między ilością energii elektrycznej pobranej z sieci a ilością energii elektrycznej wprowadzonej do tej sieci, w danym półroczu, między wytwórcą energii elektrycznej w mikroinstalacji a sprzedawcą zobowiązanym odbywa się na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej. Rozliczenia tego dokonuje się na podstawie rzeczywistych wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych.

Mechanizm net-meteringu sprowadza się do rozliczania różnicy między ilością energii elektrycznej pobranej z sieci, a ilością energii elektrycznej wprowadzonej w okresach półrocznych. Wydaje się, że jednoznaczne brzmienie przepisu [„rozliczenie (…) odbywa się”] przesądza, iż stosowanie net-meteringu na mocy art. 41 ust. 14 ustawy o OZE jest obligatoryjne i nie zależy od woli czy to wytwórcy, czy sprzedawcy zobowiązanego. Należy przy tym odnotować, że omawiany przepis nie odnosi się do wszystkich wytwórców energii elektrycznej w mikroinstalacji, lecz jedynie do:

a) wytwórców, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 19 ust. 1 ustawy o OZE, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej – tzw. prosumentów
b) wytwórców, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o OZE, tj. wytwórców będących przedsiębiorcami, którzy rozpoczną wytwarzanie energii elektrycznej po 1 stycznia 2016 r.

W przypadku przedsiębiorców, którzy już wytwarzają energię elektryczną w mikroinstalacji (albo zaczną prowadzić działalność wytwórczą przed 1 stycznia 2016 r.), formuła net-meteringu jest fakultatywna. Wiąże się ona jednak z utratą świadectw pochodzenia (art. 44 ust. 13 ustawy o OZE).

Omawiana regulacja, posługując się określeniem „w danym półroczu”, nie rozstrzyga precyzyjnie, czy sprzedawca zobowiązany powinien dokonywać rozliczeń z danym wytwórcą w okresach półrocznych opartych na roku kalendarzowym (tj. 1 stycznia – 30 czerwca i 1 lipca – 31 grudnia), czy też w dowolnych półrocznych okresach ustalonych umownie. Kwestia ta, z uwagi na zmienność pór roku i związany z nimi różny poziom wydajności instalacji (np. w instalacjach fotowoltaicznych) może mieć istotne znaczenie praktyczne. Wydaje się, że należy odwołać się do literalnego brzmienia przepisu i uznać, że mówiąc o „półroczu” ustawodawca odwoływał się do połowy roku kalendarzowego, a nie do 6-miesięcznego okresu umownego. Dodatkowym argumentem, wspierającym taką interpretację jest fakt wyznaczania sprzedawców zobowiązanych na okres roku kalendarzowego.

Co istotne, ustawodawca nie uregulował w art. 41 ust. 14 ustawy o OZE sytuacji, w której sprzedawcą energii nie będzie sprzedawca zobowiązany, a inny sprzedawca wybrany przez odbiorcę. Należy jednak uznać, że przepis ten co do zasady nie wyłącza stosowania art. 4j ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (dalej „PE”), przyznającego odbiorcy energii prawo do dokonywania zmiany jej sprzedawcy. W konsekwencji także wytwórca energii w mikroinstalacji objęty zasadami net-meteringu, na gruncie art. 4j PE uprawniony jest do dokonania zmiany sprzedawcy dostarczanej mu energii. Mimo niejasnej redakcji przepisu, wydaje się, że celem ustawodawcy było uregulowanie takich sytuacji, w których ten sam podmiot jest sprzedawcą energii do jej odbiorców, jak i kupującym energię wytworzoną w mikroinstalacji (sprzedawcą zobowiązanym). Można zakładać, że ustawodawca zamierzał zapewnić wytwórcy energii elektrycznej w mikroinstalacji (będącemu zarazem także odbiorcą energii elektrycznej) pewny uproszczony mechanizm rozliczeń, z którego może on skorzystać, ale nie jest on do tego zobligowany. Jeżeli zatem odbiorca ten (będący zarazem wytwórcą energii elektrycznej w mikroinstalacji) skorzysta z prawa zmiany sprzedawcy, to musi liczyć się z tym, że nie będzie mógł prowadzić rozliczeń na zasadzie net-meteringu, albowiem nie będzie istnieć tożsamość podmiotowa pomiędzy sprzedawcą energii zużywanej przez wytwórcę a sprzedawcą (sprzedawcą zobowiązanym) kupującym energię wytworzoną przez tego wytwórcę.

Maciej Szambelańczyk, radca prawny, doradca w Kancelarii Wierciński, Kwieciński, Baehr Sp.k.

fot. freeimages.com

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here