Etapowanie inwestycji w świetle ustawy o OZE – wybrane zagadnienia


Jedną z istotnych kwestii związanych ze stosowaniem przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii („ustawa o OZE”) jest kwestia tzw. etapowania inwestycji w projekty OZE. Problem ten dotyczy szczególnie okresu przejściowego, z którym mamy do czynienia w chwili obecnej, tj. procesu oddawania projektów na przełomie 2015 i 2016 r., czyli w praktyce na przełomie starego i nowego systemu wsparcia.

Zgodnie z art. 42 ustawy o OZE sprzedawca zobowiązany dokonuje zakupu oferowanej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła energii innej niż mikroinstalacja, w tym energii elektrycznej wytworzonej w okresie rozruchu technologicznego tej instalacji, w której energia elektryczna została wytworzona po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozdziału 4 (tj. przed 1 stycznia 2016 r.).

Zasadniczy problem związany z zastosowaniem omawianego przepisu wiąże się z udzieleniem odpowiedzi na pytanie, jak należy rozumieć pojęcie „instalacji, w której energia elektryczna została wytworzona po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozdziału 4”. Rozstrzygnięcie tego, czy w konkretnym wypadku w danej instalacji wytworzono energię przed dniem 1 stycznia 2016 r., czy dopiero po tej dacie ma doniosłe znaczenie praktyczne. Implikuje bowiem to, czy dana instalacja będzie objęta „starym” systemem wsparcia, zasadzającym się na obowiązku zakupu energii przez sprzedawcę zobowiązanego i przyznaniem świadectw pochodzenia, czy systemem „nowym”, opartym na mechanizmie aukcji.

Omawiany problem ma istotne znaczenie szczególnie w kontekście tzw. etapowania inwestycji w zakresie OZE. Ustawa o OZE nie przesądza bowiem, jak należy postąpić w sytuacji, gdy część urządzeń składających się na instalację OZE zostanie wybudowana i zacznie wytwarzać energię przed datą graniczną 1 stycznia 2016 r., a pozostała część inwestycji zostanie dokończona po tej dacie.

W kontekście definicji przewidzianej w art. 2 pkt 13 ustawy o OZE należy zauważyć, że instalacja postrzegana jest przez ustawodawcę całościowo jako wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia. Jeżeli zatem w danym miejscu przyłączenia część urządzeń zacznie wytwarzać energię elektryczną przed dniem 1 stycznia 2016 r. a część urządzeń dopiero po tej dacie, to nadal mamy do czynienia z jedną instalacją OZE. Zakres przedmiotowy tej instalacji został zakreślony projektem budowlanym oraz mocą przyłączeniową wynikającą z umowy o przyłączenie do sieci w danym miejscu przyłączenia. W świetle literalnego brzmienia art. 42 ust. 1 ustawy o OZE w takiej instalacji energia elektryczna zostanie wytworzona po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozdziału 4. W konsekwencji zatem należałoby uznać, że cała ta instalacja (łącznie z urządzeniami „dobudowanymi” po 1 stycznia 2016 r.) powinna pozostać w ramach „starego” systemu wsparcia. Nie sposób przy tym mówić o modernizacji takiej instalacji po 1 stycznia 2016 r. gdyż mamy do czynienia z jedną i tą samą inwestycją, której zakres został z góry określony. Tymczasem pojęcie modernizacji, już na gruncie reguł językowych, odnosi się do unowocześnienia, usprawnienia czegoś, co już istnieje.

Omawiany problem może dotknąć tych inwestorów, którym nie uda się dokończyć inwestycji do 30 grudnia br. Może on być szczególnie dotkliwy w przypadku np. farm wiatrowych, w których jedynie część urządzeń wytwórczych rozpocznie wytwarzanie energii elektrycznej przed 1 stycznia 2016 r. Z uwagi na kontrowersyjność tego problemu oraz – jak się wydaje – odmienne stanowisko URE, które zmierza do traktowania takich sytuacji jako „modernizacji” instalacji, kwestia ta może być przedmiotem istotnych sporów z regulatorem.

Maciej Szambelańczyk, radca prawny, doradca w Kancelarii Wierciński, Kwieciński, Baehr Sp.k.

fot. .Martin./CC BY-ND 2.0

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here