Decyzja o warunkach zabudowy czy decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego


Podstawowym instrumentem zagospodarowywania przestrzeni na obszarach gmin jest tworzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dokonuje się oceny zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Określenie to zawiera w sobie dwa elementy: decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Powstaje zatem pytanie, czy inwestor może sobie wybrać, o którą z powyższych decyzji się starać, czy też procedurę wyznaczają przepisy prawa.

Należy wskazać, że tryb wydania decyzji nie może być dowolnie wybierany przez wnioskodawcę. Nie jest bowiem tak, że inwestor może sobie zażyczyć wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku, gdy przedsięwzięcie kwalifikuje do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym („UPZP”) z inwestycją celu publicznego mamy do czynienia wówczas, gdy są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Należy jednak zwrócić uwagę, że samo umieszczenie przedsięwzięcia w katalogu inwestycji celu publicznego nie przesądza o statusie tej inwestycji. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 648/09 na pojęcie “inwestycji celu publicznego” składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 UGN, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego”. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1248/12.

Samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 UGN, nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Jest to bowiem dopiero wypełnienie pierwszej przesłanki prowadzącej do określenia takiego charakteru inwestycji objętej wnioskiem. Koniecznym jest natomiast również określenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju.

Decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się na obszarach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do zapisów art. 4 ust. 2 UPZP w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z tym, że lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, regułą jest bowiem wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie inwestycyjne, które jest konieczne do realizacji celu publicznego. W orzecznictwie wskazuje się, że na pojęcie “inwestycji celu publicznego” składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego.

Charakter inwestycji będzie zatem decydował o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Nie zawsze możliwość przyporządkowania danego zamierzenia do tejże inwestycji jest jednoznaczna, stąd z pomocą przychodzi orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne wielokrotnie zajmowały stanowisko ustalając, czy dane przedsięwzięcie może zostać zakwalifikowane jako inwestycja celu publicznego.

Zdarzają się również przypadki, gdzie inwestor składa wniosek o wydanie decyzji dla przedsięwzięcia o charakterze mieszanym. W takim przypadku organ administracyjny powinien dokonać analizy wniosku inwestora i zbadać, czy dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 96/10 „W przypadku gdyby organ ocenił, że wniosek inwestora został prawidłowo złożony to następnie organ powinien był w pierwszej kolejności dokonać analizy wniosku pod kątem czy przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też decyzji o warunkach zabudowy, a nie bezkrytycznie przyjąć wniosek inwestora i uznać że jest to taka inwestycja”.

Należy jednak pamiętać o tym, aby złożyć właściwy wniosek adekwatny do przedsięwzięcia. Inwestor powinien złożyć wniosek o takiej treści, jakie planuje zamierzenie inwestycyjne. W przypadku bowiem, gdy inwestor wniesie o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla obiektu, który nie ma takiego charakteru organ administracyjny wyda rozstrzygnięcie, którym umorzy postępowania. Podzielić należy stanowisko powyższe wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1377/09. Umorzenie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma ten skutek, że realizacja procesu inwestycyjnego będzie możliwa dopiero wówczas, gdy inwestor wystąpi do właściwego organu z odpowiednim wnioskiem – w tym przypadku z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Reasumując, należy wskazać, że niezależnie od wniosku inwestora, organ administracyjny zobowiązany jest do zbadania, czy zawarta we wniosku inwestycja może zostać zrealizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, czy też na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydać właściwe rozstrzygnięcie.

Dariusz Kałuża, radca prawny z kancelarii Robaszewska&Płoszka Radcowie Prawni


 

Masz wątpliwości? Potrzebujesz porady specjalisty? Zapytaj eksperta

fot. sxc.hu

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here