5 postaci z dziejów polskiej energetyki, w dniach pamięci o zmarłych


Historia branży energetycznej, to setki i tysiące zaangażowanych w ideę postępu (nieideoloicznego) inżynierów, techników i amatorów. W tych dniach – wspomnień naszych zmarłych – chcemy przybliżyć czytelnikom REO.pl, z konieczności zredukowaną do 5, elitę tej dziedziny historii. Dodajmy, że bardzo chcieliśmy znaleźć znaną Polkę z tematu, ale (na szczęście) wszystkie (i liczne) żyją.  Po historii oprowadza Paweł Sito.

 

1. Michał Doliwo – Dobrowolski (1862-1919)  zdjęcie nr 3

2. Prof. Kazimierz Drewnowski (1881-1955)  zdjęcie nr 5

3. Prof. Alfons Hoffmann (1885-1963)  zdjęcie nr 4

4. Kazimierz Szpotański (1887-1966)  zdjęcie nr 1

5. Lucjan Nehrebecki (1900-1990)  zdjęcie nr 2

 

 

1.  MichałDoliwo – Dobrowolski. Urodzony pod Petersburgiem, syn polskiego szlachcica iRosjanki. Szkoła średnia w Odessie, studia wyższe: początkowo chemia w Rydze.Relegowany z powodów antypolskiej nagonki, zahaczał o 3 szkoły rosyjskie,ostatecznie wylądował na Politechnice w Darmstadt w Niemczech na właśnie wtedyutworzonym  wydziale elektromechanicznym.W roku 1888, na kilka miesięcy PRZED Nikola Teslą,wybudował prądnicę trójfazowego prądu zmiennego, którą zrewolucjonizował energię elektryczną. W kolejnych latach był wciąż prekursorem rozwiązańopartych o 3-fazowy prąd zmienny. Na wystawie światowej we Franfurcie nad Menemzaprezentował trójfazową linię energetyczną prądu zmiennego o efektywności aż70 % i maksymalnej długości 175 km. Posiadł liczne patenty w dziedziniewysokich napięć. W latach 1894-95 zajął się rozwojem hydroelektrowni zajmującsię pracami nad generatorami dużych mocy dla tych źródeł prądu.

 

 

2. Prof. Kazimierz Drewnowski . Temu pierwszemu, zmianowania, profesorowi elektrotechniki w Polsce, zawdzięczamy gros z określeń,w naszym języku, z zakresu elektryki i energetyki. Urodzony w Stanisławowie,studia we Lwowie i w Zurychu. Inicjator (bądź współ-) wielu instytucjibranżowych, np. Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego czy StowarzyszeniaElektryków Polskich. Napisał ponad 100 książek, wiele z nich to fundamentywiedzy w tych dziedzinach w naszym kraju. Pod koniec II wojny, będąc w oboziekoncentracyjnym w Dachau, skonstruował z kolegami radio, przez które wezwał napomoc Amerykanów , którzy uwolnili więźniów. Były rektor PolitechnikiWarszawskiej.

 

 

3. Prof. Alfons Hoffmann. Najbardziej znana postaćz historii energii  elektrycznej wPolsce. Urodzony w Grudziądzu, student, a w końcu profesor PolitechnikiGdańskiej. W pierwszych latach niepodległości niezwykle zaangażowany w walkę opolskość Pomorza. Nazywany Ojcem OZE w Polsce. Niezwykle zaangażowany w sprawęrozwoju elektrowni wodnych, nie widziawszy sensu sprowadzania węgla ze Śląskanad morze. Budowniczy pierwszego systemu elektro-energetycznego (Gródek – Toruń– Gdańsk). Także m. in. autor planu elektryfikacji  całego Pomorza. Poniósł olbrzymie zasługi wdziele elektryfikacji kraju.

 

 

4. Kazimierz Szpotański. Urodzony we Włocławku inżynier elektryk, pionier przemysłu aparatów elektrycznych. Był absolwentem Wydziału Elektrycznego Politechniki w Charlottenburgu, a po studiach pracował w firmie AEG w Berlinie, potem w Rydze, gdzie od podstaw zbudował i zorganizował dział budowy aparatów elektrycznych. I to właśnie okazało się być później jego życiowa działalnością. Jak podaje Wikipedia: „W listopadzie 1918 założył w Warszawie, w dwupokojowym lokalu przy ulicy Mirowskiej, Fabrykę Aparatów Elektrycznych K. Szpotański i Spółka i zaczął od produkcji włączników do światła. Warsztat ten, początkowo zatrudniający 2 ludzi, po przeniesieniu na Kamionek  bardzo szybko się rozrósł i stał się największym w przedwojennej Polsce przedsiębiorstwem produkującym aparaturę elektryczną.” Jego urządzenia są nadal w użyciu, mimo upływu lat.

 

5. Lucjan Nehrebecki. Naświat przyszedł w Kazachstanie, przy granicy chińskiej (stacjonował tam wtedyjego ojciec), ukończył studia elektryczne na Politechnice Warszawskiej. Postudiach przeniósł się na Śląsk, gdzie budował regionalny system energetyczny izajmował się całokształtem zagadnień w tej dziedzinie w hutach, kopalniach izakładach przemysłowych.Po wojnie kierował zespołem opracowującym program pracy i zasadyorganizacji nowo powstałej służby dyspozytorskiej – Głównego Rozrządu Mocy(późniejsza Państwowa Dyspozycja Mocy)

Pawel Sito – REO.pl

fot. arch.




ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here